Της εξορίας

1947

Θάλασσες μας ζώνουν

κύματα μας κλειούν

σ’ άγριους βράχους πάνω

τα νιάτα μας φρουρούν.

 

Στείλαν του λαού μας

τ’ άξια τα παιδιά

για να τα λυγίσουν

σε δεσμά βαρειά.

 

Στων φρουρών το πείσμα

θα σταθούμε ορθοί

στις καρδιές ατσάλι

φλόγα στην ψυχή.

 

Μάνα μην στενάζεις

μάνα μην θρηνείς

τώρα πέφτουν οι θρόνοι

και τραντάζει η γης.

 

Η αυγή χαράζει

πάνω στα βουνά

ο εχθρός λουφάζει

φτάνει η λευτεριά.

 

Χτυπάτε τους αδέρφια

χτυπάτε δυνατά

σαν χτυπάει ο Μάρκος

σειέται γη, στεριά.

 

 

 

 

 

 

 

Seas Surround Us.

Seas surround us

waves close us in

on the wild rocks

they guard our youth.

 

They sent our people

the best young men

to weigh them down

with heavy bonds.

 

We’ll stand up

to the  guards’ spite

steel in our hearts

fire in our soul.

 

Mother, don’t sigh,

mother, don’t lament,

the thrones are falling

and the earth trembles.

 

Dawn is breaking

on the mountain,

the enemy cowers

freedom has come.

 

Strike them brothers

strike hard.

When Markos  strikes

the earth shakes, the dry land.