Χαιρετισμοί

1981

Οι "Χαιρετισμοί" γεννήθηκαν ύστερα από έναν ζωηρό διάλογο που είχα με την κόρη του τελωνειακού πριν από πολλά χρόνια στην Κατοχή.

 

Την έλεγαν Καλλισθένη. Είχε δυό αδέλφια: τον Βλάση και τον Πολύδωρο. Καθόταν στο απέναντι τετράγωνο, επί της Δυρραχίου.

 

Συναντηθήκαμε μπροστά στο συρματόπλεγμα της Γκεστάπο, στη στροφή Νέας Σμύρνης.

- Γιατί δε μιλάς;  της λέω

- Τί να πεις μετά από μια τόση απουσία;  μου λέει.

 

Εσύ τώρα είσαι απασχολημένος. Είσαι μπερδεμένος με χίλια δυο πράγματα. Εχεις δρομολόγιο Αθήνα-Πάτρα. 

- Κι εσύ βρίσκεσαι στο δρόμο για την Καλκούτα. Βορράς - Νότος - Ανατολή - Δύση, της λέω, δεν έχουν πια κανένα νόημα για μας. Και η μουσική; Υπήρξε πριν από σένα. Υπήρξε με σένα. Υπάρχει και χωρίς εσένα. Ύστερα από σένα. Ομως εγώ ετοιμάζω τους "Χαιρετισμούς" και πώς να γίνει; Σε 40 χρόνια που θα παιχτούν, θέλω να παιχτούν για σένα.

 

Όμως τώρα:

 

Δεν έχω να σου δώσω πια τίποτα άλλο. 

Ούτε καν να μπω για σένα στη φυλακή.

Δυό μαύρα φτερά είναι ο νους μου

και νοιώθω να τα ζυγίζω σα γεράκι

πάνω από έρημη γη.

Κι εσύ, νομίζω, δεν περιμένεις πια να σου δώσω

                                                                         τίποτε άλλο.

Τα πήρες όλα. Κι όλα, νομίζω, ότι 

                                       τα ‘θαψες βαθειά.

Καλλίτερα έτσι. Να μη τα βλέπεις

                                               και θυμάσαι

το μεγάλο πόνο που φύτεψα

κάποτε στα χρόνια τα παλιά.

 

Η Καλλισθένη μου έλεγε ένα ποίημα. Και σκέφτομαι τώρα:

Άλλοτε μεθάγαμε με τσίπουρο και μπρούσκο.

Σήμερα μας ποτίζουν χίλια δυο διεγερτικά.

Πέθανε κι ο Πολύδωρος κι ο Βλάσης έγινε υπουργός.

Αλήθεια, πώς να με δεις πίσω

                από τόσα παραμύθια.

Πώς να μ’ ακούσεις πίσω από τόσα

                                                      ξεφωνητά.

 

Ίσως η συνάντησή μας να ήταν μια

                                                    σύμπτωση.

Όπως λόγου χάρη συναντιώνται ξαφνικά

                                       δυο καράβια στα πελάγη.

Και πάλι ξαφνικά χάνονται

      μέσα στη νύχτα

                              του ορίζοντα βαθειά.

                                                    Δεν ξέρω...

 

*

 

Εξ άλλου ήξερα ότι ποτέ δε θα 

         μπορέσω να εξαφανίσω

                           τις προδοσίες των άλλων.

 

*

 

Εσύ έχεις σύμμαχο 

                                  ένα τρύπιο σύννεφο -

       ένα φτηνό άχρηστο και ξερό δέντρο

              ριζωμένο σε σένα.

Πάνω στο δικό σου χώμα, χωρίς όνομα.

          Δε μπορεί να ξεριζωθεί

                                      χωρίς να το σφάξει 

                                                       τσεκούρι.

 

*

 

Κάθε δευτερόλεπτο θα αναπνέω φωτιά.

 

Αν δεν ξέρεις να κλαις

                       μη ψάχνεις τα δάκρυά σου.

 

*

Σωτήρη:

Κάπου στο αδιέξοδο να ζωγραφιστεί

                               μια ψεύτικη πόρτα.

Μια πόρτα που θ΄ ανοίξει πολύ αργά

όταν τα τείχη θα έχουν εξαφανιστεί.

Αν προλάβουν να εξαφανιστούν

πριν από την τέλεια ασφυξία

 

*

 

Εκεί στο Τσίρκο στη λεωφόρο

  στη Συγγρού

                   φώναζε ο κλόουν:

                   "Περιττές ώρες - περιττά χρόνια

                                    παραδεισιακές κολάσεις -

                                         δροσερές πυρκαϊές -

                                              φρόνιμα θαύματα"

 

*

 

Περνούσες σε διπλανό δρόμο

               και τα ήξερες όλα.

 

*

 

Η νύχτα έκανε λάθος.

Ξέχασε τα επίσημά της μαύρα.

Ξέχασε τα ψεύτικα μυστήριά της

               και πνίγηκε στον πόθο.

 

Ξημερώματα τη βρήκανε

                αλλά δεν την γνώρισαν.

  Έτσι κι αλλιώς το ίδιο ήταν.

                     Κοιμόσουνα.

 

*

 

Περπατώντας στο Λόφο του Φιλοπάππου

Σκέφτομαι άξαφνα ότι:

 

Όταν ήταν δέντρο το χαρτί /

      τότε / σωστά μιλούσε

Η Αθήνα είναι διαφορετική.

Δεν είναι αυτή που ξέρουμε.

Είναι κάποια άλλη.

Λ.χ. στην Αθήνα δεν υπάρχουν

αυτοκίνητα, σούπερ-μάρκετ

                         τίμιοι βλάκες.

Υπάρχει, φερ’ ειπείν ένας δρόμος ανηφορικός

γεμάτος ζεστή βροχή

που τελικά καταλήγει σε

                 ποτάμι.

Εκεί σε είδα στα 1943, στην Κατοχή,

     με τις ξύλινες νύχτες

κι από τότε σε ψάχνω σε κάθε νότα.

Στη λεωφόρο Συγγρού

    oι εκκλησίες κρέμονται

                         από τις πιπεριές.

    Στις 26 του Μάρτη ανοίγουν

                            τις πόρτες

                         να περάσουν οι ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ.

    Κάθε Χαιρετισμός και ένα κορίτσι

    κάθε κορίτσι κι ένα σκοτωμένο παιδί.

 

Τί είναι οι ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ;

Ένας στρογγυλός δίσκος

όπως οι νύχτες είναι στρογγυλές

                         σε στρογγυλή γη...

 

Περπατούσαμε στην οδό Ευριπίδου

      μας χτυπούσε τη μύτη η μυρουδιά

                         από τη σαρδέλα και τη λακέρδα.

Η Ασφάλεια μας παρακολουθούσε.

              Μου λες 

"Ντράπηκε ο αέρας -

   Ντράπηκε η ασφυξία

               ντράπηκαν τα λόγια -

                  ντράπηκε η σιωπή... "

Τί να σου πω που ήξερα ότι σε 38

               μέρες και νύχτες θα σε εκτελούσαν

                   πάνω σε μια καρέκλα

                             με την πλάτη στον Υμηττό.

 

Βλέπετε πόσο

      συνυπάρχουν το κενό με το κενό /

      οι ώρες με τις στιγμές

                  εκτός τόπου και χρόνου

                  στον σκοτεινό ωκεανό /

Μήνυμα σε μπουκάλι.

                Άτιμο παιχνίδι!..

  Εγώ το ‘βαλα κι εγώ το βρίσκω...

Μόνο τον εαυτό μου δε βρίσκω.

Γιατί δεν υπάρχει πουθενά...

Μόνο που η Ασφάλεια τον ξέρει

                 και τώρα μας παρακολουθεί.

 

Στου Πατσία, το υπόγειο

       στην οδό Χαριλάου Τρικούπη

               μαζί με τον Παύλο ήρθε

                       κι ο Πέτρος

                   κι ο πατέρας μου

                   που κερνούσε γαλέο σκορδαλιά.

Εμένα το μυαλό μου

         καρφωμένο στο Άλσος της 

                              Νέας Σμύρνης...

  Και τώρα το σπίτι σου

                     έγινε πολυκατοικία

κι απ’ τη διπλανή

                         κλαίει ένα μωρό.

 

Αλλα εκατομμύρια θα παρηγορηθούν

σε βρώμικη - ένοχη αγκαλιά.

   Πιάστηκε κι ο Πέτρος.

   Πιάστηκα κι εγώ.

  Πού ν’ ακούσεις τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

                      μέσα  στο μπουντρούμι...

  θα με ψάχνουν ολόκληρη ζωή

  θα πεθάνουν από αυτοκινητιστικό 

                                            δυστύχημα

                  από καρκίνο - από γρίπη -

 

                     από άτυχη δειλία

                        από δειλή ατυχία -

               θα κοιμούνται λαθεμένα κάθε νύχτα /

               Κι εγώ που σε βρήκα

                           δε θα ξανακοιμηθώ /

                  θα ριζωθώ στο τραγούδι.

 Και πού θα το πάρω όλο αυτό 

                    το τραγούδι;

                Τουλάχιστον να τ΄ άκουγαν οι φίλοι

                        μου εκεί που βρίσκονται ύστερα από 

                                το τσιμπούσι μας στην Ταβέρνα

                                                       του Πατσία, στα 1948.

 

Αν θέλετε να ξέρετε

   πίσω από τη μουσική

   κάτω από τη μουσική

                 ακούγεται η σιωπή.

 

 

Και μην σας διαφεύγει το γεγονός

    ότι τα φαντάσματα

                    κάνουν στον εαυτό τους

                             οδυνηρές φάρσες.

Στην επιφάνεια αυτής της

                    εκρηκτικής ησυχίας

                        υπάρχει μια καρφίτσα.

 

*

 

Τώρα η Αθήνα γέμισε

                     με πόνο πολυτελείας

                             αριστοκρατικό

                                         μακρινό.

               Με λέξεις κολλημένες στο κακό νέφος.

                    Γέμισαν οι δρόμοι

                                  περιττές ώρες

                                  περιττά χρόνια

                                  παραδεισιακές κολάσεις

                                         δροσερές πυρκαϊές.

   Τα κορίτσια μας γέμισαν

                      με φανταστικά μυθιστορήματα -

                          φανταστικά έργα

                          σε συνοικιακά σινεμά -

                                          με αρωματισμένη μοναξιά.

   Τ΄ αγόρια μας παίζουν

                με φρόνιμα θαύματα

                            με παράνομα παραλυρήματα

                                 στη ρίζα της φωνής τους.

 

   Εμείς δεν παίξαμε.

                    Μας έπαιξαν.

                  Κι από το παίξε - παίξε

                       φτάσαμε στα ζεϊμπέκικα

                       και τώρα στις μπαλάντες

                          και τα συμφωνικά

                          κι όλο τρέχουμε να 

                          προλάβουμε, γιατί δεν είναι

                   μονάχα όλοι αυτοί που μας κυνηγούν:

                       γκεστάπο - ασφάλεια - τσολιάδες -

                           χουντικοί - Μεσίες - φαντάσματα, είσαι και συ

                                  που γελάς κι έχεις σάπια δόντια

                             έχεις όμως και θείο Άγιο

                               με πιστοποιητικό και δική του ενορία

                              Και σε διαβάζουν όλοι

                                    σε βλέπουν όλοι

                        και όλοι μιλούν με το στόμα σου

                                   και βλέπουν με τα μάτια σου

                                                        κι ας έχεις

                                                            τραχώματα.

                        Να λοιπόν ζεϊμπέκικα και 

                                                      μπαλάντες

                                          και μπουζούκια και κιθάρες

                                                   και φλάουτα

                                   μήπως κάπου κάποτε κάτι γίνει.

                         Αν και το κάτι δε θα βγει

                                        από το τίποτα.

                            Και για να μάθεις.

                         Η μάλλον να ξέρεις ξαφνικά.

                            Να τα ξέρεις όλα.

                                Να ξέρεις κάθε λέξη.

                          ΤΗ λέξη: ανυπόφερτο.

              ΤΗ λέξη: αρώστεια.

              ΤΗ λέξη: κόλαση και όσες φοβούνται

                                    ακόμα το νόμο της Σιωπής.

                          ΤΗ λέξη: βασανισμός

                    και ΤΗ λέξη: ιεροσυλία.

                           Σατανικός χορός χωρίς τέλος.

                             Κύκλος ακίνητος.

    Πρέπει να σπάσει ο σιδερένιος 

                                                          κύκλος.

                           Να πετάξουν τα λόγια.

                           Να κολυμπήσουν. Να πνιγούν.

                                Να χαθούν.

                           Μέχρι να σε βρουν.

                           Να γίνουν αέρας.

                           Να γίνουν φυσαλίδα

                           και χωρίς να το καταλάβεις

                           να κοιμηθούν στην παλάμη σου.

               Να διαλυθούν και να φτιάξουν

                           άλλη λέξη χωρίς παγίδα -

                           χωρίς χαρτί και μολύβι

                           χωρίς την πανίσχυρη Απουσία σου

                           χωρίς τη Νύχτα που δεν μπορεί

                                                    να περάσει

                           Και που όμως θα περάσει

                                  βιάζοντας κάθε αντοχή

                           χωρίς τα ποτάμια δακρύων

                           χωρίς την ιερόσυλη ενοχή.

                           Μια λέξη που να μην περιέχει

                                  τη σιωπή.

                               Για να μάθεις.

                               Να τα ξέρεις όλα!. Τώρα!.

                           Τώρα που κάπου γράφεις 

                                     και μεθάει το μολύβι.

                            Διαβάζεις και μεθάνε οι

                                                   σελίδες.

                               Απλώνεις το χέρι

                                  και τρέμουν κρυφά

                                                    τα έπιπλα.

 

                    Χωρίς να ξέρεις εσύ

                                          πως είναι όλα τρελλά.

                                   Εσύ δεν το ξέρεις.

                                   Κι εγώ πνίγομαι

                                              σ’ όλα τα ποτάμια της νύχτας.

                                                              Καληνύχτα.

 

 

 

 

Μίκης Θεοδωράκης

Αθήνα,  1981

 

 

 

 

 

Acclamations

Acclamations  (1981)

 

 

The Acclamations were inspired by a lively conversation I had with the daughter of a customs official many years ago, during the German occupation.

 

Her name was Kallistheni. She had two brothers: Vlasis and Polydoros. They lived on the opposite block, facing Dyrrachos Street. We met in front of the Gestapo barbed wire, at the Nea Smyrni turn-off.

 

“Why don’t you speak?” I asked her

“What is there to say in all this absence?” she replied. “You’re busy now. You’re mixed up in all sorts of things. You have your regular trips from Athens to Patras.”

“And you are on the road to Calcutta. North-South-East-West,” I say, “have no meaning for us.”

“And music?”

“It was there before before you. It existed with you. And it exists without you. After you. But I am preparing the Acclamations  and what’s going to become of them?

In forty years when they are played I want them to be played for you.

 

But now:

 

I have nothing else to give you

not even to go to jail for you.

My mind is two black wings

to fall and to hover like a hawk

above the barren earth.

And you, I think, do not expect me to give you

anything else.

You took it all. And I think you buried

it deep.

Better that way. Not to see it

      and remember

the great pain I planted

once in those days gone by.

 

Kallistheni would recite a poem to me

and now I think:

 

We used to get drunk on tsipouro 

and rough red wine.

Now they douse us in all sorts of stimulants.

Polydoros died and Vlasis is a minister.

Truly, how could you see me behind

so many tall tales?

How could you hear me through all

the shouting?

 

Perhaps our meeting was an accident.

Just as, for example, two ships meet suddenly on the oceans

and as suddenly disappear again

into the night

of the deep horizon.

I don’t know..........

 

 

*   *   *

 

What’s more, I knew  I would never

be able to erase

the betrayals of others.

 

*    *    *

 

You have a cloud with holes in it

for an ally

a poor useless dry tree

rooted in yourself.

In your soil, without a name.

It cannot uproot itself

without being slaughtered

    by an axe.

 

*    *    *

 

 

Every second I will breathe fire.

If you don’t know how to cry

don’t look for your tears.

 

Sotiris

Somewhere in the blind alley a false door

will be painted.

A door that will open very slowly

after the walls have disappeared.

If they manage to disappear

before the complete asphyxiation.

 

 

*    *    *

 

There in the Circus in Syngrou Avenue

the clown called out:

“Superfluous hours -- superfluous time

paradisical hells

refreshing conflagrations

prudent miracles.” 

 

*    *    *

 

You passed by on the next street

and you knew it all.

The night made a mistake.

It forgot its formal black clothes.

It forgot its false mysteries

and choked on desire.

They found her at dawn

but didn’t recognize her.

Anyway it was all the same.

You were asleep.

 

*    *    *

 

Walking on the hill of Philopappou

Suddenly I think that:

 

When the paper was a tree

then it spoke correctly.

Athens is different.

It is not the Athens we know.

It is some other.

For example, in Athens there are no

cars, supermarkets

worthy fools.

 

There is, let us say, an uphill road

full of warm rain

that finally ends

in a river.

 

I saw you there in 1943, during the Occupation

with its wooden nights

and from then on I search for you in each note.

On Syngrou Street

the churches are hanging

from the peppers.

On the 26th of March the doors

open

for the ACCLAMATIONS to enter.

 

Each Acclamation another girl

each girl another dead boy.

 

What are the ACCLAMATIONS ?

A round disk

just as the nights are round

       on a round earth...

 

We were walking on Euripides Street

and the smell of sardines and kippers 

hit our noses.

 

The Security Police were following us.

You said

“The air is ashamed

The stifling is ashamed

The words are ashamed 

The silence is ashamed...”

 

What could I tell you when I knew that in

thirty-eight days they would execute you

on a chair

with your back to Mt. Hymettus. 

 

You see how much

the void coexists with the void

the hours with the minutes

outside place and time

on the dark ocean.

 

Message in a bottle.

Dishonest game!...

I put it there and I find it...

Only myself I can’t find.

Because its exists nowhere...

Only the Security police know it

and now they are following us.

 

At Patsias’s place, the cellar

in Harileos Trikoupis Street

together with Pavlos

came Petros

and my father

who bought us all cod in garlic sauce.

My mind

was fixed on the park

of Nea Smyrni...

 

And now your house

has become an apartment block

and from the one next door

a baby is crying.

But millions will take comfort

in dirty, guilty embraces.

Petros has been caught.

I’ve been caught too.

 

How can you hear the ACCLAMATIONS

in the prison....

They’ll be searching for me for a lifetime.

They’ll die in a car

accident

of cancer -- of influenza

of unfortunate cowardice

of cowardly misfortune.

They’ll sleep deceived each night.

And I who found you

will not sleep again

I’ll take root in song.

And where will I take all that

song?

If only my friends could hear it

at least, wherever they happen to be

after our snack

at the Patsias’ cellar in 1948.

 

If you wish to know

behind the music

under the music

silence can be heard.

 

And don’t let the fact escape you

that ghosts

make painful jokes

about themselves.

On the surface of the

explosive calm

there is a pin.

 

*    *    *

 

Now Athens is full

of luxurious

aristocratic

distant

pain.

 

With words sticking to the smog.

The streets are full

of superfluous hours

superfluous years

paradisical hells

refreshing conflagrations.

 

Our girls are filled

with fantastic novels

fantastic works of art

neighborhood cinemas

with perfumed loneliness.

 

Our boys play

with obedient miracles

with illegal ravings

at the root of their voices.

 

We don’t play.

They played us.

And from all the playing

we arrived at the zeibekika 

and now at the ballads

and now the symphonic pieces

and we keep on running

to make it on time, because it’s not only

all these who are chasing us:

gestapo -- Security Police - army thugs -

agents of the junta - messiahs - ghosts.

It is you

who laugh and have rotten teeth

but you also have a Saint for an uncle

with a certificate to prove it and his own parish.

 

And everyone reads you

and they all see you

and all speak with your mouth

and see with your eyes

even if you have trachoma.

 

So there are your zeibekika

and your ballads

and bouzoukis and guitars

and flutes

in case somewhere, someday, something happens.

Even though something

will not come out of nothing.

 

*    *    *

 

 

And so you can learn.

Or rather suddenly know.

Know everything.

Know every word.

THE word: unbearable.

THE word: sickness.

THE word: hell and all who still fear

the law of Silence.

THE word: torture

and THE word: sacrilege.

Satanic dance without an end.

Motionless circle.

The iron circle must break.

 

So that words will fly.

Swim. Drown.

So they’ll die.

Until they find you.

Become air.

Become a bubble

and without you being aware of it

they’ll sleep in the palm of your hand.

 

Dissolve and form

another word without any trap

without paper and pencil

without your all-powerful Absence

without the Night that cannot

end

and that will, nevertheless,  end,

overcoming any resistance

without the rivers of tears

without the sacrilegious guilt.

 

One word that will not contain

silence.

So as to learn.

To know it all! Now!

Now that somewhere you are writing

and the pencil gets drunk.

You read and the pages get drunk.

 

You stretch out your hand

and the furniture

secretly shakes.

Without your knowing

that everything is crazy.

You don’t know it.

 

And I am drowning

in all the rivers of the night

Goodnight.

 

kalebet

escort https://www.newsofcd.com/zerkalo-1xbet-registratsiya-i-vkhod-v-lichnyy-kabinet-1khbet/ promosyon satılık kedi istanbul escort http://ajansarel.com avcılar escort ataköy escort bahçeşehir escort http://www.antalyaescortbayanlariz.net bahis siteleri